Matapos mabaril ang kauna -unahan na indibidwal na gintong medalya ng India, noong 2008 sa Beijing, si Abhinav Bindra ay patuloy na nauugnay sa sports. Siya ang nagtatag ng Abhinav Bindra Foundation, isang non-profit na organisasyon na nagsisikap na pasulong ang isport ng India. Si Bindra ay nasa Arpora, Goa, kamakailan lamang upang gawin ang seremonyal na pagbubukas ng paglipat ng pangwakas na Chess World Cup sa pagitan nina Wei Yi at Javokhir Sindarov. Bago iyon, nagsalita siya sa mga mamamahayag sa iba't ibang mga paksa sa isport. Mga sipi: Sa pagbaril at chess Masarap na maging sa Goa sa isang chess tournament at iyon din sa World Cup. Hindi pa talaga ako napunta sa isang chess championship kailanman nang personal. Sinusundan ko nang kaunti ang chess dito at doon ngunit sinusunod ko ang mga manlalaro kaysa sa aktwal na mga laro. Hindi ako naglalaro ng chess sa aking sarili. Sa palagay ko wala lang akong acumen upang i -play ito. Ngunit nasisiyahan na narito, masarap makita ang isang kaganapan ng kahalagahan na ito na gaganapin sa Goa, papuri sa All India Chess Federation para sa pag -aayos nito, sa gobyerno ng Goa para sa pagtanggap sa lahat ng mga manlalaro at pagho -host

Ang parehong chess at pagbaril ay nangangailangan ng isang malaking halaga ng lakas ng pag -iisip. Ang India ay talagang nagawa nang maayos sa parehong mga laro. Siyempre, ang chess ay lumago sa isang mahusay na paraan. Ang tagahanga kasunod ng chess ay lumago nang labis, nais kong purihin ang lahat ng mga (online) na platform na ito na dumating na talagang kinuha ang isport sa mga tao. Ang nahanap kong kamangha -manghang sa chess ay ang mga tao ay talagang sumusunod sa laro. Ito ay isa sa mga pinakasikat na palakasan sa buong mundo kung saan ang mga tao ay talagang nag -tune upang sundin ang laro. Karaniwan, mayroon kang mga tagahanga na sumusunod sa kanilang paboritong manlalaro o ang kanilang paboritong koponan. Ang aking sariling isport, pagbaril, siyempre, ay nagawa nang maayos sa loob ng maraming taon. Sa palagay ko ito ay lumago nang napakalaking. Kung titingnan mo lamang ang pakikilahok sa isport at ang patuloy na bagong talento na patuloy na bumagsak, ang lalim ng talento na umiiral sa isport ng pagbaril ay medyo natatangi.

Ang pagbaril tulad ng chess ay maaaring malungkot. Ngunit para sa akin, ang aking pinakamalaking patuloy na kasama sa paglalakbay na ito ay talagang nag-aalinlangan sa sarili. Kaya't sinubukan ko nang husto upang subukan at pagtagumpayan ito at makuha ang paniniwala sa sarili at kumpiyansa na karaniwang nauugnay sa mga atleta. Nakipagtulungan ako sa maraming mga sikologo at tagapagsanay, at nasayang ang isang impiyerno ng maraming pera sa kanila, ngunit talagang hindi kailanman nakakuha ng isang pambihirang tagumpay, kasama nila kahit papaano. Ngunit nagkaroon ako ng isang tagumpay, at ang aking pambihirang tagumpay ay dumating sa dalawang bahagi. Noong una kong sinimulan ang pagtanggap ng presyon, sinimulan kong tanggapin ang mga inaasahan sa paligid ng aking paglalakbay. Kaya mayroong isang oras at araw na sinabi ko, okay, hindi na ito aalis. Kailangan ko lang malaman kung paano magkakasama dito. Kaya't ang paglilipat sa mindset ng pagpapaalam at simpleng co-umiiral lamang sa presyon, magkakasama sa pag-asa sa paligid nito ay napakalakas dahil pagkatapos ay naging uri lamang ng ingay sa background.

Ang pangalawang bahagi ay sa halip na habulin ang paniniwala sa sarili na wala ako, sinimulan kong habulin ang paggalang sa sarili. At iyon muli ay napakalakas. Paano ako nagagalang sa sarili? Ito ay sa pamamagitan lamang ng pagpapakita araw -araw, sa pamamagitan ng pagsisikap araw -araw at pagkatapos ay sinusubukan na maging mas mahusay kaysa sa kung ano ako kahapon. Abhinav bindra. | Photo Credit: Larawan ng File: Sudhakara Jain Sa India Bidding para sa 2036 Olympic Games Sa palagay ko walang pag -aalinlangan tungkol dito na ang Olympic Games ay darating sa India. Ito ay isang oras lamang. Ito ay isang magandang bagay na kami ay nag -bid at pupunta kami sa paglalakbay na iyon. Kung manalo tayo, magiging kamangha -manghang, ngunit kahit na hindi tayo, dapat manalo ang isport at dapat sumulong ang isport. Nakakakita na kami ng mga palatandaan ng nangyayari. Halimbawa, ang Sports Governance Bill ay naglalaro. Naniniwala ako na ang susunod na dekada ay magiging isang dekada din para sa isport sa bansang ito, at bubuo ito ng higit pa. Nakikita natin na ang populasyon ng ating kabataan, na kung saan ay isang malaking demograpiko, pagkonsumo ng isport, kung ang mga tao ay nasisiyahan sa palakasan, nanonood lamang bilang mga manonood o aktibong nakikilahok dito, tumataas ang bilang na iyon. Gusto kong makita ang higit pa sa mula sa aming 1.4 bilyong tao.

Kapag ang mga bata ay nakakakuha ng mas maraming mga pagkakataon sa mga paaralan upang makaranas lamang ng isport, sila ay magiging malusog at i -imbibe ang mga halaga sa pamamagitan ng isport. Kapag tumaas ang mga pagkakataong ito, awtomatikong ang by-product ay ang pakikilahok sa piling tao ay tataas din. Ang pinakamaikling paraan sa tagumpay ay masipag. Kaya nais kong sabihin sa lahat ng mga atleta na kailangan mong ilagay ang iyong pinakamahusay na paa, patuloy na magsikap. Ang Mga Larong Olimpiko, para sa akin, ay hindi darating minsan tuwing apat na taon. Dumating sila araw -araw. Araw -araw kailangan mong ilagay sa iyong pinakamahusay na palabas upang subukan at makakuha ng mas mahusay kaysa sa kung ano ka kahapon. Sa India na naghahanda na maging host ng Olympics at hindi isang pare -pareho na nagwagi sa medalya sa Mga Laro Sa palagay ko hindi lihim na kailangan mong magtrabaho sa parehong aspeto na magkatulad. Alam mo na na maraming trabaho ang nangyari sa kurso ng mga huling taon upang talagang bigyan ang mga piling atleta ng maraming suporta. Iyon ay ginagawa sa isang talagang mahusay na antas. Ngunit syempre, nais naming makita ang maraming mga atleta na manalo ng mga medalya. Lalo na kung nagho -host ka ng mga larong Olimpiko sa iyong sariling bansa, nais mong makita nang maayos ang iyong sariling mga atleta.

At kailangang gawin ang trabaho. Sa palagay ko kailangan nating gamitin ang Olympic Bid at ang Olympic Games bilang isang pagkakataon para sa kaunlaran. Hindi namin nais na ang Olympic Games ay dalawang linggo lamang ng sporting extravaganza o ang sampung araw o dalawang linggo ng Paralympics bilang isang extravaganza ng palakasan. Dapat talaga nating gamitin ang mga laro bilang isang katalista para sa pagbabago, para sa pagbuo ng isport sa iba't ibang antas. Kung ito ay antas ng paaralan, maging ito ay isport sa pamayanan ng damo, kung gawing mas malusog ang bansang ito, upang maging aktibo ang bansang ito, upang talagang ma-imbibe ang isport sa tela ng ating lipunan. Nanalo si Abhinav Bindra ng unang indibidwal na gintong Olympic ng India sa 2008 Beijing Games. | Photo Credit: Larawan ng File: Mga Larawan ng Getty Sa pagpapanatiling pagganyak matapos ang pag -scale ng rurok sa isport ng isa, tulad ng ginawa niya pagkatapos na manalo ng Olympic Gold Ito ay napaka -normal para sa mga atleta, pagkatapos ng pagkakaroon ng napakalaking tagumpay, upang magkaroon ng isang panahon ng pagkawala ng pagganyak o isang tahimik na panahon lamang. Ito ay normal lamang at ito ay isang ikot lamang ng bawat mukha ng atleta.

Sa palagay ko ang pinakamahalagang bagay ay ang bumalik lamang sa iyong mga pangunahing kaalaman, upang bumalik sa iyong pundasyon, upang bumalik sa drawing board at pagkatapos ay talagang malaman na nakarating ka sa isang bundok at umakyat ka sa rurok na ito. At ang kalikasan ng tao ay talagang nais nating tumalon sa susunod na rurok. Ngunit hindi ka lamang maaaring tumalon sa susunod na rurok. Kailangan mong umakyat sa rurok na iyon at pagkatapos ay sunud-sunod, isaksak ang mga gaps na pumapasok at pagkatapos ay magtrabaho sa pundasyon at bumalik muli. Ang lahat ng ito ay nangangailangan ng isang napakalawak na halaga ng enerhiya. At kung minsan, alam mo, pagkatapos makamit ang gayong mataas na tagumpay, medyo pinatuyo ka. Ito ay tao na pinatuyo, hindi lamang sa pisikal, mental, emosyonal. At kung minsan ay tumatagal lamang ng ilang sandali upang talagang makuha ang iyong mga baterya na ganap na na -recharged, at puno upang maaari mong simulan ang pag -iisip na talagang malinaw sa kung ano ang iyong susunod na layunin. At makakatulong talaga ito na makarating ka rito. Dahil muli, ang kapus -palad na katotohanan sa isport para sa isang atleta ay na kahapon ay hindi kailanman nabibilang. Ikaw ay kasing ganda ng kung ano ka sa partikular na araw na iyon. Nanalo ka at pagkatapos ay sa susunod na araw ang mundo ay humihingi ng higit na patunay kung ikaw ay sapat na mabuti.

Magandang sapat sa kung ano ka kahapon, sapat na mabuti sa kung ano ang magiging hanggang sa susunod na mapaghamon. Ngunit iyon ang dapat nating harapin at iyon ang dapat sumailalim sa bawat atleta. Ngunit sa palagay ko hangga't patuloy kang nakakahanap ng kagalakan sa iyong ginagawa at patuloy na ilagay sa tamang pagsisikap sa araw at araw, sigurado akong babalik ang tagumpay. Sa suporta ng magulang sa indibidwal na isport Sa palagay ko ang mga magulang ay palaging ang mga unsung bayani ng isang paglalakbay sa palakasan. Ang kontribusyon na ginagawa nila ay napakalawak. Sinuportahan ako ng aking mga magulang sa materyal, upang mabigyan ako ng mga pasilidad na kailangan ko, sapagkat, sa puntong iyon sa India, noong kalagitnaan ng 90s, noong nagsimula akong mag-shoot, ito ay nasa ilalim ng isang puno ng mangga. Walang mga saklaw ng pagbaril. Kaya ito ay ibang panahon. Ngunit ang kanilang pinakamalaking kontribusyon ay pinayagan ako ng aking mga magulang na gumawa ng aking mga pagkakamali. Mula sa murang edad, kinailangan kong pag -aari ang aking mga tagumpay at kinailangan kong pagmamay -ari ng aking mga pagkabigo. At iyon ay isang bagay na napakahalaga.

Ang isang bagay ay pangkaraniwan sa bawat isport: pagdating ng pangwakas na sandaling iyon, kapag nagpapasya kung ikaw ay magiging pinakamahusay sa tuktok ng mundo o hindi, mag -iisa ka. At kailangan mong hanapin ang lakas ng loob at ang lakas na iyon at ang paniniwala na magtagumpay mula sa loob ng iyong sarili. At maaari lamang mangyari ito kapag dumaan ka sa prosesong ito. Kaya ang aking pinakamalaking kontribusyon na ginawa ng aking mga magulang ay binigyan nila ako ng maraming puwang upang makagawa ng aking mga pagkakamali, upang makagawa ng aking sariling mga pagpapasya. At iyon ay isang bagay na napakahalaga. At syempre, palagi rin silang positibo. Bilang isang atleta, ang bawat atleta ay dumadaan sa pag -aalsa. Marami akong pagbagsak, karamihan ay bumababa, kaysa sa UPS. Nai -publish - Disyembre 03, 2025 12:10 AM IST